Gay Christian EuropeLGBT Christian Europe

Getuigenissen van Holebi Christenen

Getuigenis van Gijs

Laat mij niet mijn lot beslissen:
zo ik mocht, ik durfde niet.
Ach, hoe zou ik mij vergissen,
als Gij mij de keuze liet!
Wil mij als een kind behand’len,
dat alleen de weg niet vindt:
neem mijn hand in uwe handen
en geleid mij als een kind.

"Dit is een gedeelte van een gezang dat ik in het vroege voorjaar van 2011 zong. Toen ik dit zong stopte mijn stem: ik kon deze woorden niet uit mijn mond krijgen. Ik kreeg tranen en begon te bidden.

Ongeveer een jaar daarvoor erkende ik eindelijk mijn homoseksuele gevoelens. Voor veel homo’s betekend dit het eind van veel persoonlijke worstelingen. Voor mij was dit anders: mijn moeilijkste worstelingen moesten nog komen. Ik heb met mezelf, met het christendom en met God gestreden. Ik ga wat meer vertellen over het worstelen met God. Ik heb altijd geweten dat God me neemt zoals ik ben, maar er waren nog veel vragen. Ik wist niet hoe ik, als christen, met homoseksualiteit om moet gaan. Ik vroeg me af of ik ooit een vriendje zou kunnen krijgen of dat ik mijn toekomst alleen door moest slijten. Ik was bang, mensen om me heen zouden me kunnen veroordelen als ik een relatie begon, aan de andere kant keek ik niet uit naar een leven alleen, want ik was bang voor eenzaamheid. Ik wist dat God de antwoorden had, hij kon mij de juiste weg laten zien, of op z’n mist de minst erge, de weg die ik volgens moest. God was stil. Hoe gaat men om met een God die zwijgt, die geen richting geeft? Ik bad, las boeken, ik weidde een paar vrienden in in mijn probleem, maar het meest van al voelde ik dat niemand met mij naar een antwoord wou zoeken. En hoe gaat men om met een zwijgzame God?

Hierom kon ik de woorden van deze gezang niet meer zingen. Ik huilde naar God: “Vader, ik wil uw wegen volgen, wat het ook moge zijn. Maar ik heb hier hulp nodig: alles wat ik vraag is een beetje richting, en blik voor mij mijn volgende stap. Ik kan u niet volgen als u niet leidt. Ik trek het niet meer, ik weet niet eens wat ik in de volgende minuten moet doen!”

En God zag mijn tranen in het kleine kapelletje. Hij ving ze op met zijn handen en leidde me naar een vriend. Ik kende hem toen nog niet zo goed, maar we hebben veel gepraat. Het heeft uiteindelijk veranderd hoe ik met mijn homoseksualiteit om ben gegaan, tot aan vandaag toe.

Voor mijn situatie nu wil ik een verhaal vertellen die mij raakt. Het is het verhaal van de kleine Samuel. Hij was het resultaat van zijn moeders, bijna overdreven, kinderwens. Vanwege een belofte van zijn moeder belandde hij in de tempel toen hij twee jaar oud was. Hij zag zijn moeder eens per jaar. De situatie in de rest van het land was ook niet geweldig. Er wordt symbolisch gezegd dat ‘de godslamp was bijna uitgedoofd’. We weten allemaal dat God deze verlaten jongen gebruikte om alles te veranderen, hij heeft uiteindelijk de Messiaanse dynastie gezalfd.

Zoals deze kleine Samuel, ben ik geboren in een situatie die ik nooit had uitgekozen. Maar misschien, als ik me weer rot of eenzaam voel, hoef ik alleen maar te zeggen: “Spreek, Heer, uw dienaar luistert” en God zal fantastische wegen met me bewandelen."

~ Gijs, Nederland

Gebruikersvoorwaarden | Privacybeleid